Overweging

Overweging 15 juni 2014

 

Feest van de Heilige Drie-Eenheid

 

Eerste lezing: Exodus 34, 1-9

Evangelie: Johannes 3, 12-21

 

Is het waar, wat wij geloven?

’n Vraag, die wel eens bij ons opkomt en die vraag hoeven we niet uit de weg te gaan en er ook niet bang voor te zijn. “Geen geloof zonder twijfel” heeft eens een Engelse bisschop gezegd. Wij geloven en kunnen dat ook ervaren, dat God ons en de hele kosmos geschapen heeft. Dat kunnen we soms ervaren in de schoonheid van de natuur. De natuur, die door veel mensen bezongen is, in gedichten, bijvoorbeeld door Guido Gezelle. Hij dichtte, naar ik mij herinner,

“Mij spreekt de blomme ‘tale,

Mij is het kruid beleeft,

Mij spreekt het al te male,

Dat God geschapen heeft”.

Alleen al de schoonheid van de natuur zegt ons dat er ’n hogere macht moet zijn; die we dan God noemen.

 

Wie is die god?

“Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt bij U, o God” woorden van de H. Augustinus. Mensen zoeken naar de zin van het leven, zoeken naar betekenis van alles wat er met hen en om hen heen gebeurt.

“Wie is God?”

Het is een woestijnvolk wat ons gebracht heeft naar de ene ware God, een persoonlijke God, die zich het lot van de mensen aantrok. Het is misschien goed, dat we nog even horen, wat er voorafgaat aan de 1ste lezing. Mozes is al lange tijd op de Sinaï-berg, waar hij de stenen tafelen, de 10 woorden of geboden van God gekregen heeft. Het volk beneden is ongeduldig geworden en voelt zich in de steek gelaten. Op aandringen van Aäron, ’n broer van Mozes, maken ze een gouden kalf, die ze als God vereren.. Als Mozes dan naar beneden komt en de dansende menigte rond het gouden kalf ziet, gooit hij de stenen tafels kapot, uit woede. Het verbond met de Heer is daarmee verbroken.

Toch heeft Mozes nog hoop op herstel, hij vraagt vergiffenis aan God en krijgt die ook. Hij maakt twee nieuwe stenen tafels en wanneer hij dan de berg beklimt, komt God hem tegemoet met deze prachtige woorden: “Jahwe”, JHWH, ’n barmhartige en genadige God, is geduldig en groot in liefde en trouw. Aan wie berouw toont, schenkt God vergeving vanuit zijn grote liefde. Uit eerbied wordt de naam Jahwe niet uitgesproken, maar zeggen we “De Heer”.

In de Islam worden 99 namen voor God genoemd. God is zo groot, dat er geen enkele naam voldoet, maar er is een naam, die boven alle andere uitsteekt, namelijk De Barmhartige. Die naam wordt graag gebruikt in zegenbeden. De naam “Barmhartige|” heeft in de Joodse en Islamitische traditie verband met de moederschoot en de ingewanden, de plekken die het diepst geraakt worden, wanneer mensen in aanraking komen met lijden, verdriet en onrecht. Wij kennen dat misschien ook wel wanneer we verdriet hebben of bijvoorbeeld vreselijke beelden zien op de T.V., dat we dat kunnen voelen in de buik. Ook bij Jezus hebben we dat meerdere keren gehoord. Ergens staat: “Hij was in zijn ingewanden geroerd” .Ons woord barmhartig zou ook te maken hebben met baarmoeder.

 

Door met God bezig te zijn, God daarbij op verschillende manieren te benoemen, gaat God ook meer voor ons leven. Het stilstaan bij die namen kan ons er toe brengen, dat we die Naam zelf moeten doen. Zijn wij barmhartig, vergevend, geduldig, liefdevol, trouw?

God is als een moeder, een vader, bezorgd om het welzijn van zijn schepselen, de God die dichterbij ons gekomen is door Zijn Zoon Jezus Christus. Gods geest, de Geest van liefde en waarheid, spoort ons aan het voorbeeld van Jezus te volgen.

 

Waar mensen in liefde en vrede samenleven, daar is God tastbaar aanwezig.

 

Zo zij het.

 

Naar:

-       Voor het luiden van de klok; Marie-José Janssen en Gerard Zuidberg

-       “Goed bekeken”; Paul Chapel