Eerste lezing: Jesaja 55, 1 - 3
Evangelielezing: Matteüs 14, 13 - 21; De wonderbare broodvermenigvuldiging
De evangelielezing van vandaag gaat over de wonderbare broodvermenigvuldiging,
een zeer bekend thema. In mijn jeugd heb ik altijd de uitleg gehoord over
het wonder dat die 5 broden en 2 vissen op "bevel" van Jezus
vermenigvuldigd werden om een grote menigte te voeden en dat er nog vele
volle manden overbleven. Dat was een wonder.
Zo'n 24 jaar geleden kwam ik weer eens in de kerk in de parochie Lindenholt
in Nijmegen. De priester van die parochie, pastor Wim Sleddens, een Augustijn,
ging voor. In zijn vieringen en overwegingen gaat hij terug naar de kern
en is hij wars van ballast en overvloedigheid. Deze pastor vertelde dat
je ook op een andere manier naar de evangelietekst van vandaag kunt kijken.
Dat Jezus het brood en de vissen zegende, die zijn leerlingen meegenomen
hadden. Dat Hij het brood brak en dat zijn leerlingen het eten uitdeelden.
Jezus gaf aan dat het tijd was om te eten, en deelde wat zij zelf hadden
met mensen om hen heen. Dat voorbeeld werd gevolgd. Iedereen opende zijn
of haar tas en deelde het voedsel dat men bij zich had met elkaar. Dat
was het echte wonder, dat mensen met elkaar deelden. Zo leerde ik dat
je ook op die manier naar teksten in de bijbel kunt kijken. Kijk naar
wat er echt geschreven staat en probeer dat te begrijpen. "Verzin"
er niet van alles bij. Het woord heeft al genoeg aan zichzelf. En vandaag
mag ik een overweging houden over deze tekst.
De evangelielezing begint met de verwijzing naar de onthoofding en begrafenis
van Johannes. Jezus was daar kapot van. Hij wilde alleen zijn, om te rouwen
over Johannes, om zijn verdriet te verwerken en misschien ook om na te
denken over wat dit voor hem en zijn leerlingen tot gevolg kon hebben.
Maar de mensen haalden hem terug naar het leven. Zij hadden zijn woorden
nodig. Hij sprak tot hen en genas hun zieken.
Zij waren op een afgelegen plaats. Er groeide gras. Het was dus in de
tijd dat er regen kon vallen, en niet in de hete en verzengende zomer.
Natuurlijk had iedereen eten meegenomen. Als je in deze tijd op vakantie
gaat in bijvoorbeeld het hart van Frankrijk, dan weet je dat er in de
kleine dorpen geen winkels meer over zijn en dat je zelf eten en drinken
mee moet nemen. Als je de natuur in gaat, dan neem je toch eten en drinken
mee? Dat wisten die mensen 2000 jaar geleden ook al. De leerlingen wilden
de mensen wegsturen, een "ieder-voor-zich en God voor ons allen"
oplossing. Jezus zag dat het ook anders kon. Hij gaf het goede voorbeeld
en zei dat het tijd was om te gaan eten, hij zegende het brood en de vissen
en deelde. Iedereen deelde het aanwezige eten met elkaar. De mensen werden
van "ieder-voor-zich" tot een "God voor ons allen"
gemeenschap. Men deelde het brood en had zorg voor elkaar. Er was aandacht
voor wat elkaar verbond en niet voor wat scheidde. Dat was het wonder.
De lezing uit Jesaja speelt in de tijd van het einde van de ballingschap in Babylonië van het volk Israel. Dorst en gebrek aan water zijn in het boek Jesaja een beeld voor een ieder die is afgewaald van Gods bedoeling. Water is het teken van Gods heil. Voedsel, wijn en melk heeft men nodig om te leven en verwoorden in deze tekst de overvloed van het beloofde land.
Het verblijven in de overvloed van het beloofde land staat voor de vervulling
van Gods verbond. De maaltijd van vandaag is een voorproef van de uiteindelijke
vervulling van de belofte van Gods zorg voor de mensen. Het beloofde land
ligt niet alleen na onze dood. Nee dat beloofde land is ook NU. Mensen
hebben mensen nodig, die naast je staan. Die naar je omzien, je steun
geven. Niet uit gewin, maar uit aandacht. Heb de ander lief, zoals je
jezelf lief hebt. Laten we werken aan wat ons als christelijke gemeenschap
verbindt en niet aan wat ons scheidt. Waar liefde en aandacht voor elkaar
is, daar is God aanwezig. Amen
Van
der Molenplein 1
6865 HA Doorwerth
doorwerth@olvlourdes.nl